28 dagen in februari – dag 28

28 dagen in februari is een persoonlijk fotoproject, waarbij ik de alledaagse dingen des leven fotografeer, met de nadruk op mijn kinderen Johannes en Myrte, met behulp van om het even welk apparaat dat foto’s maakt ….

met in dit geval een Nikon D3 met 50mm f1.4 lens.

Zelfs al zou je zonder agenda leven, dan nog zou je – mits wat aandacht voor “details” – moeiteloos kunnen weten in welke tijd van het jaar we juist zitten.

Een kleine blik op Myrte en Johannes maakte me al snel duidelijk dat ze het op school ongetwijfeld over karnaval gehad hebben.  Het zat namelijk zo.  Johannes had ergens wat stukjes slingers opgescharreld die hij dan vakkundig over Myrte aanbracht, teneinde haar te versieren.  ‘k Ben niet zeker of Myrte hier over een paar jaar nog mee zal kunnen lachen, maar wij nu anders wel …

Uiteraard – hoe kan het ook anders – was nadien Myrte aan de beurt om Johannes te versieren.  Zoals het een volleerd karnavalfeestvierder behoort ging hij dan ook direct in houding staan teneinde Myrte haar werk naar behoren te kunnen laten uitvoeren.

Het moet gezegd, het resultaat mag er ook zijn! Zelfs moeder de vrouw vond het een blik waardig.  ‘k Ben alleen niet helemaal zeker of Johannes hier over een paar jaar nog zal mee kunnen lachen, maar wij anders wel nu ….

Tot slot hadden ze graag nog een groepsportretje laten maken, versierde en versiester samen …

‘t Zijn lappen, die bengels.

 

Foto’s verwijderd op vraag van de kinderen – 31/05/2017  .  ‘t Heeft lang geduurd … 🙂

28 dagen in februari – dag 26

28 dagen in februari is een persoonlijk fotoproject, waarbij ik de alledaagse dingen des leven fotografeer, met de nadruk op mijn kinderen Johannes en Myrte, met behulp van om het even welk apparaat dat foto’s maakt ….

met in dit geval een iPhone 4G (zoals u zal zien).

Februari telt wel degelijk 28 dagen dit jaar en ja, de voorbije 2 dagen zullen in de nevelen der tijd verdwijnen zonder foto’s van mijn dierbaarsten.  Lange werkdagen en bijgevolg weinig foto opportuniteiten hebben als gevolg dat er geen beelden gemaakt zijn.

Zaterdag echter zat Myrte achteraan in de wagen na een “chocoladefeestje” van een van haar klasgenootjes.  Gelukkig zat ze niet meer onder de chocolade toen ik haar gaan oppikken ben dankuwel mama Wendy, ik ben u eeuwig dankbaar), maar het vele spelen en hard werken aan haar chocoladekunstwerkjes eisten haar tol.  Een beetje wezenloos voor haar uitstaren was het gevolg.  Een foto in de achteruitkijkspiegel  – waardoor de geportretteerde, het fototoestel als een stuk van de fotograaf  in 1 beeld gevangen zijn  ….

Blij dat dit geen schrikkeljaar is!

 

Foto’s verwijderd op vraag van de kinderen – 31/05/2017  .  ‘t Heeft lang geduurd … 🙂

28 dagen in februari – dag 23

28 dagen in februari is een persoonlijk fotoproject, waarbij ik de alledaagse dingen des leven fotografeer, met de nadruk op mijn kinderen Johannes en Myrte, met behulp van om het even welk apparaat dat foto’s maakt ….

met in dit geval een Nikon D3 en 50mm f 1.4 lens.

Ze worden toch zo snel groot, mevrouw …. al zijn er soms dagen waarop je wenste dat ze 10 jaar ouder waren.  Enfin, blij dat ze zo goed groeien, ‘t omgekeerde zou ons meer zorgen baren ….

Toch snel even voor het slapen gaan checken waar we al zitten op de schaal van centimeters ….

 

Foto’s verwijderd op vraag van de kinderen – 31/05/2017  .  ‘t Heeft lang geduurd … 🙂

28 dagen in februari – dag 22

28 dagen in februari is een persoonlijk fotoproject, waarbij ik de alledaagse dingen des leven fotografeer, met de nadruk op mijn kinderen Johannes en Myrte, met behulp van om het even welk apparaat dat foto’s maakt ….

… met in dit geval een iPhone 4G.

Zwemmen konden ze al.  Myrte heeft een “brevet” van 50 m en Johannes zwemt vlotjes 12.5m.  Allemaal geleerd op vakantie van de – naar wat mijn vrouw beweert – niet onknappe redder bij het zwembad.

Maar technisch gezien was het allemaal nog niet zo indrukwekkend.  En daarom werd besloten om via Sporty toch maar aan te leren wat je beter vroeg dan laat aanleert.  Want vroeg geleerd, ….

Daarom gingen we vandaag van ‘t school recht naar het zwembad. En dat ze er klaar voor waren …..! Oh, u mag 1 keer raden wie de grootste deugeniet is en wie de grootste kapoen.

 

Foto’s verwijderd op vraag van de kinderen – 31/05/2017  .  ‘t Heeft lang geduurd … 🙂

28 dagen in februari – dag 21

28 dagen in februari is een persoonlijk fotoproject, waarbij ik de alledaagse dingen des leven fotografeer, met de nadruk op mijn kinderen Johannes en Myrte, met behulp van om het even welk apparaat dat foto’s maakt ….

… met in dit geval een Nikon D3 met 24mm f2.8 lens.

In een van mijn vorige posts schreef ik dat we zaterdag naar een dansvoorstelling geweest zijn.  Deze avond vroegen de kinderen aan mij of ze op mijn gitaar mochten spelen.  Ik heb een klassieke Spaanse gitaar die tegen een stootje kan en waar ze mogen op tokkelen (de nylon snaren vormen ook niet direct een probleem voor hun ogen moesten ze springen).

En toen begon het, de dansvoorstelling. Zomaar, zonder iets af te spreken, zonder voorbereiding, zonder oefening begonnen Myrte en Johannes een dansvoorstelling te geven.  Johannes gaf de maat aan op gitaar en Myrte bewoog sierlijk haar lichaam over het tapijt in de woonkamer.  Dit alles duidelijk geïnspireerd op wat ze zaterdagavond allemaal zagen.

Dat kinderen alle info rond hun opnemen wist ik al, maar dat ze dat zo sterk deden en het nadien nog min of meer konden reproduceren, daar had ik echt geen idee van …. Het was echt ontroerend om te zien hoe ze de danspassen, sprongen, pirouetten, bewegingen en de hele choreografie in hun kokertje hadden geprent en het er weer uit kregen.  Je zou voor minder drie keer nadenken voor je die kinderen iets vertelt ….

Nadien werden de rollen omgedraaid ….

Ze hebben daarna nog samen gedanst (zoals tijdens de voorstelling zaterdag), maar ik was te stomverbaasd om daar nog beelden van te maken ….

 

Foto’s verwijderd op vraag van de kinderen – 31/05/2017  .  ‘t Heeft lang geduurd … 🙂

28 dagen in februari – dag 20

28 dagen in februari is een persoonlijk fotoproject, waarbij ik de alledaagse dingen des leven fotografeer, met de nadruk op mijn kinderen Johannes en Myrte, met behulp van om het even welk apparaat dat foto’s maakt ….

… met in dit geval een iPhone 4G.

‘t Is crisis en dat laat zich overal voelen. Deze ochtend, toen ik beneden kwam, werd ik in mijn eigen woonkamer aangesproken door een meisje – ‘t was eigenlijk nog een kind – dat figuurtjes uit strijkpareltjes aan het verkopen was voor haar ouders ….

‘t Zijn tijden …..

 

Foto’s verwijderd op vraag van de kinderen – 31/05/2017  .  ‘t Heeft lang geduurd … 🙂

28 dagen in februari – dagen 17 – 19

28 dagen in februari is een persoonlijk fotoproject, waarbij ik de alledaagse dingen des leven fotografeer, met de nadruk op mijn kinderen Johannes en Myrte, met behulp van om het even welk apparaat dat foto’s maakt ….

… met in dit geval een iPhone 4G.

Je kan niet vroeg genoeg met cultuur en cultuur opvoeding beginnen.  Kinderen zuigen alle informatie die ze voorgeschoteld krijgen – mits af en toe wat stimulatie – als een spons op, iets wat je op latere leeftijd steeds meer moeite kost.

Zo gaat Myrte al anderhalf jaar elke zaterdag ochtend (om 9h alstublieft) naar de academie om er te leren tekenen (dezelfde academie als waar ik, jaren terug, toen de dieren nog konden praten, fotokunst ben begonnen …. en uiteindelijk gehaald heb).

Een van de werkjes die ze maakte is deel van een grote tentoonstelling die tegenwoordig aan het SLAC in Leuven loopt en zeker de moeite waard is.  Fier als een gieter troonde ze me mee naar haar kunstwerk en die van haar klasje, en om me helemaal te laten geloven dat het wel degelijk haar werkje was, toonde ze me haar naam op het lijstje van “kunstenaars” …. Ik weet niet goed wie het meest fier van ons beide was.

Van het kunstwerkje van Myrte Doom naar de opening van de tentoonstelling van Luc Tuymans zijn retrospectieve is maar een kleine stap, temeer omdat ik zelf deze keer aangenaam verrast was om te zien hoe een foto, of beter een reproductie van een werk van Luc Tuymans dat ik gefotografeerd heb, in’t groot voor één van de ramen van de Bozar hing (u zou eens moeten weten hoe groot dit schilderij in het echt is ….).  Het betreft het eerste beeld dat ik ooit eens, op een zonnige weekdag in Oostende bij een privé verzamelaar ben gaan fotograferen, correctie, reproduceren, in opdracht van Luc Tuymans.  Omdat mijn vrouw, mijn kinderen en mijn schoonouders bij mij waren, kon ik het niet nalaten te vertellen dat het een beeld was dat geschoten heb.  En ik weet ook niet wie het meest fier was ….

foto reportage
foto reportage

Uiteindelijk waren we niet in de Bozar om naar Luc zijn retrospectieve te gaan kijken – wat we eigenlijk wel zouden willen gaan doen binnenkort – maar omdat er een kinderconcert georganiseerd was waar we ons voor ingeschreven hadden.  Le carnaval des animaux, in ‘t Frans (sorry Bart, maar we vinden interculturaliteit wel belangrijk) heeft onze bengels (en ouders en grootouders) wel kunnen bekoren.

In het treinritje terug naar huis kreeg ik plots concurrentie van mijn bloedeigen vrouw, die ook wat foto’s van onze kindjes begon te maken.  Schande! Broodroof!

Soit, omdat we die dag nog niet genoeg cultuur opgesnoven hadden zijn we dan maar met z’n allen ‘s avonds naar CC Den Blank gegaan waar er een voorstelling was van “De Bende van Vlieg”.  Dankzij een cadeautje van mijn lieve petekindje konden we eerst gaan smullen bij de smulvlieg, om daarna een dansvoorstelling bij te wonen.  En hoewel het al na bedtijd was, kon het de kinderen meer dan bekoren.

foto reportage
foto reportage

En waar een iPhone niet allemaal goed voor is, je kan er namelijk een foto maken terwijl je op het scherm kan zien welke foto je maakt. In dit geval, de Doomkes …..

 

Foto’s verwijderd op vraag van de kinderen – 31/05/2017  .  ‘t Heeft lang geduurd … 🙂

28 dagen in februari – dag 16

28 dagen in februari is een persoonlijk fotoproject, waarbij ik de alledaagse dingen des leven fotografeer, met de nadruk op mijn kinderen Johannes en Myrte, met behulp van om het even welk apparaat dat foto’s maakt ….

… met in dit geval een Nikon D3 met 50 mm f1.4 lens en 24mm f2.8 lens.

Woensdag.  Voor de schoolgaande jeugd betekent dat ze in de namiddag geen schoolverplichtingen hebben.  En als freelance fotograaf, die afhangt van de wil (en soms willekeur) van zijn klanten, maar heel soms ook een beetje een zegje heeft over zijn eigen agenda, kan je soms eens een woensdag namiddag doorbrengen met het geen je het meest dierbaar is ….

De bengels zijn al op een leeftijd gekomen waar ze zich gedurende langere momenten kunnen bezig houden zonder “Jip en Janneke’s gewijs” aan allerlei kattekwaad te begeven …. maar moeten daartoe soms gestimuleerd worden.  Deze namiddag vlotte het niet zo goed en Johannes hing maar wat rond.  Ik vroeg daarom om de tafel vrij te maken en even later zette ik gewoon het schaakbord op tafel.

Toen ik suggereerde dat ze misschien een spelletje schaak konden spelen, was er niet veel meer nodig om ze aan het schaken te krijgen.

‘k Heb er geen idee van we er gewonnen heeft – dat doet er ook niet toe, althans, niet voor mij – maar ze hebben er wel van genoten.

foto reportage
foto reportage
foto reportage
foto reportage
foto reportage
foto reportage

Tot slot was er ‘s avonds, toen mijn vrouw thuis kwam, een mooie opkomende maan te zien ….iets wat aanleiding gaf tot een grondig onderzoek met verrekijker …. een leuk zicht! (foto verwijderd)

Ik heb nog nooit zoveel geblogd in één maand (zelfs niet in twee maanden), maar we proberen dapper voort te zetten!  Quitting is forever!

 

Sommige foto’s verwijderd op vraag van de kinderen – 31/05/2017  .  ‘t Heeft lang geduurd … 🙂

28 dagen in februari – dag 15

28 dagen in februari is een persoonlijk fotoproject, waarbij ik de alledaagse dingen des leven fotografeer, met de nadruk op mijn kinderen Johannes en Myrte, met behulp van om het even welk apparaat dat foto’s maakt ….

… met in dit geval een iPhone 4G.

De druk op kinderen is in deze tijd naar mijn menig niet min.  Er wordt op jonge leeftijd veel verwacht van wat eigenlijk nog jonge, naïve kinderen zijn. School en huiswerk, academie en sportclub, het zijn allemaal invloeden en indrukken die hun jonge hersentjes moeten verwerken en plaatsen.

Zonder onszelf op een voetstuk te willen stellen of te bejubelen kijken mijn vrouw en ik er wel op toe dat er nog genoeg – zoniet veel – tijd voor spelen en ontspanning ingelast wordt.

Vandaag moesten de kinderen langsgaan bij Sporty voor een testlesje zwemmen.  De kindjes hadden afgelopen zomervakantie leren zwemmen, maar hun techniek moet nog verfijnd worden en zwemmen is hoedanook gezond voor een opgroeiend lichaam.

De uitslag van het testje was van geen belang, wel het feit dat ze het gedaan hebben en zonder veel morren hun beste beentje voorgezet hebben.

Af en toe verrassen we dan de kindjes met “we gaan vandaag eten in een restaurantje”, wat tot algehele vreugdetaferelen leidt bij de kinderen.  De verrassing is dan een soort beloning voor het feit dat ze in alles wat we ze voorschotelen doorgaans heel enthousiast meegaan en omdat het een deel van de zo belangrijke onstpanning en vertier is (die we als ouders zelf heel fijn en belangrijk vinden).

Nu, restaurantje is doorgaans een bistro – of zelfs de Alma, godbetert – waar we samen iets gaan eten.  Zo trokken we naar de Blauwe Schuit op de Vismarkt in Leuven.  Maar het ver gevorderde uur (‘t was al na 18h) en de inspanningen van de dag eisten stillaan hun tol …. maar zorgde niettemin voor foto’s die Myrte en Johannes wel typeren ….

 

Foto’s verwijderd op vraag van de kinderen – 31/05/2017  .  ‘t Heeft lang geduurd … 🙂

28 dagen in februari – dag 14

28 dagen in februari is een persoonlijk fotoproject, waarbij ik de alledaagse dingen des leven fotografeer, met de nadruk op mijn kinderen Johannes en Myrte, met behulp van om het even welk apparaat dat foto’s maakt ….

… met in dit geval een iPhone G4.

Muziek loopt als een rode draad door mijn leven. Op mijn 12de kreeg ik een radio-casetterecorder (voor mensen die geboren zijn na 1995, dat is een soort van radio waarmee je met cassetjes, dat zijn eigenlijk gewoon magneetbanden, muziek kon opnemen en afspelen).  Op mijn 15de kocht ik een beter model en op mijn 18de had ik zo hard gespaard dat ik een hifi-systeem kon kopen …. En om het allemaal nog erger te maken begon ik zo’n dikke 3 jaar terug met gitaar te spelen (correctie, leren spelen).

Geen wonder dat onze kinderen, die bijna altijd muziek horen en al bijna het onderscheid kunnen maken tussen Stef Bos, Raymond van het Groenewoud, Bart Peeters en Bram Vermeulen (al lukt Kapitein Winokio net nog iets beter) stilletjes aan ook de muziekmicrobe te pakken krijgen.

Zo kan Myrte vanaf volgend jaar naar de muziek academie.  Maar omdat ze zo nieuwsgierig en tegelijkertijd gedreven is door muziek – en vooral piano – gaat ze regelmatig bij mensen in de buurt een beetje pianoles volgen. En ik moet haar bijna altijd van het ding sleuren, wat nog net lukt wanneer ik haar vertel op welke dag ze mag terug komen …

‘k Hoop dat ze er plezier blijft in vinden!

foto reportage
foto reportage

 

Sommige foto’s verwijderd op vraag van de kinderen – 31/05/2017  .  ‘t Heeft lang geduurd … 🙂