28 dagen in februari – dag 26

28 dagen in februari is een persoonlijk fotoproject, waarbij ik de alledaagse dingen des leven fotografeer, met de nadruk op mijn kinderen Johannes en Myrte, met behulp van om het even welk apparaat dat foto’s maakt ….

met in dit geval een iPhone 4G (zoals u zal zien).

Februari telt wel degelijk 28 dagen dit jaar en ja, de voorbije 2 dagen zullen in de nevelen der tijd verdwijnen zonder foto’s van mijn dierbaarsten.  Lange werkdagen en bijgevolg weinig foto opportuniteiten hebben als gevolg dat er geen beelden gemaakt zijn.

Zaterdag echter zat Myrte achteraan in de wagen na een “chocoladefeestje” van een van haar klasgenootjes.  Gelukkig zat ze niet meer onder de chocolade toen ik haar gaan oppikken ben dankuwel mama Wendy, ik ben u eeuwig dankbaar), maar het vele spelen en hard werken aan haar chocoladekunstwerkjes eisten haar tol.  Een beetje wezenloos voor haar uitstaren was het gevolg.  Een foto in de achteruitkijkspiegel  – waardoor de geportretteerde, het fototoestel als een stuk van de fotograaf  in 1 beeld gevangen zijn  ….

Blij dat dit geen schrikkeljaar is!

 

Foto’s verwijderd op vraag van de kinderen – 31/05/2017  .  ‘t Heeft lang geduurd … 🙂

28 dagen in februari – dag 15

28 dagen in februari is een persoonlijk fotoproject, waarbij ik de alledaagse dingen des leven fotografeer, met de nadruk op mijn kinderen Johannes en Myrte, met behulp van om het even welk apparaat dat foto’s maakt ….

… met in dit geval een iPhone 4G.

De druk op kinderen is in deze tijd naar mijn menig niet min.  Er wordt op jonge leeftijd veel verwacht van wat eigenlijk nog jonge, naïve kinderen zijn. School en huiswerk, academie en sportclub, het zijn allemaal invloeden en indrukken die hun jonge hersentjes moeten verwerken en plaatsen.

Zonder onszelf op een voetstuk te willen stellen of te bejubelen kijken mijn vrouw en ik er wel op toe dat er nog genoeg – zoniet veel – tijd voor spelen en ontspanning ingelast wordt.

Vandaag moesten de kinderen langsgaan bij Sporty voor een testlesje zwemmen.  De kindjes hadden afgelopen zomervakantie leren zwemmen, maar hun techniek moet nog verfijnd worden en zwemmen is hoedanook gezond voor een opgroeiend lichaam.

De uitslag van het testje was van geen belang, wel het feit dat ze het gedaan hebben en zonder veel morren hun beste beentje voorgezet hebben.

Af en toe verrassen we dan de kindjes met “we gaan vandaag eten in een restaurantje”, wat tot algehele vreugdetaferelen leidt bij de kinderen.  De verrassing is dan een soort beloning voor het feit dat ze in alles wat we ze voorschotelen doorgaans heel enthousiast meegaan en omdat het een deel van de zo belangrijke onstpanning en vertier is (die we als ouders zelf heel fijn en belangrijk vinden).

Nu, restaurantje is doorgaans een bistro – of zelfs de Alma, godbetert – waar we samen iets gaan eten.  Zo trokken we naar de Blauwe Schuit op de Vismarkt in Leuven.  Maar het ver gevorderde uur (‘t was al na 18h) en de inspanningen van de dag eisten stillaan hun tol …. maar zorgde niettemin voor foto’s die Myrte en Johannes wel typeren ….

 

Foto’s verwijderd op vraag van de kinderen – 31/05/2017  .  ‘t Heeft lang geduurd … 🙂

28 dagen in februari – dag 14

28 dagen in februari is een persoonlijk fotoproject, waarbij ik de alledaagse dingen des leven fotografeer, met de nadruk op mijn kinderen Johannes en Myrte, met behulp van om het even welk apparaat dat foto’s maakt ….

… met in dit geval een iPhone G4.

Muziek loopt als een rode draad door mijn leven. Op mijn 12de kreeg ik een radio-casetterecorder (voor mensen die geboren zijn na 1995, dat is een soort van radio waarmee je met cassetjes, dat zijn eigenlijk gewoon magneetbanden, muziek kon opnemen en afspelen).  Op mijn 15de kocht ik een beter model en op mijn 18de had ik zo hard gespaard dat ik een hifi-systeem kon kopen …. En om het allemaal nog erger te maken begon ik zo’n dikke 3 jaar terug met gitaar te spelen (correctie, leren spelen).

Geen wonder dat onze kinderen, die bijna altijd muziek horen en al bijna het onderscheid kunnen maken tussen Stef Bos, Raymond van het Groenewoud, Bart Peeters en Bram Vermeulen (al lukt Kapitein Winokio net nog iets beter) stilletjes aan ook de muziekmicrobe te pakken krijgen.

Zo kan Myrte vanaf volgend jaar naar de muziek academie.  Maar omdat ze zo nieuwsgierig en tegelijkertijd gedreven is door muziek – en vooral piano – gaat ze regelmatig bij mensen in de buurt een beetje pianoles volgen. En ik moet haar bijna altijd van het ding sleuren, wat nog net lukt wanneer ik haar vertel op welke dag ze mag terug komen …

‘k Hoop dat ze er plezier blijft in vinden!

foto reportage
foto reportage

 

Sommige foto’s verwijderd op vraag van de kinderen – 31/05/2017  .  ‘t Heeft lang geduurd … 🙂

28 dagen in februari – dag 8

28 dagen in februari is een persoonlijk fotoproject, waarbij ik de alledaagse dingen des leven fotografeer, met de nadruk op mijn kinderen Johannes en Myrte, met behulp van om het even welk apparaat dat foto’s maakt ….

… met in dit geval een Nikon D3 met 50 mm f1.4 lens en een iPhone 4G.

Bij een routine controle bij de tandarts een tijdje terug kwam aan het licht dat Myrte 2 gaatjes en een stukje beschadigde tand had, iets waarvoor de vriendelijke man ons doorverwees naar de specialisten op Gasthuisberg (het Leuvens universitair ziekenhuis, nvdr).  Vandaag was de eerste van 2 afspraken.

persoonlijke foto reportage
persoonlijke foto reportage

‘t Is nooit fijn om naar een ziekenhuis af te zakken (in dit geval is dat eerder “te klimmen”, want Gasthuisberg ligt – rara – op een berg, nvdr), maar in de wachtzaal was het relatief aangenaam: boekjes, speelhoekje, zelfs een playmobil simulatie van een OK (operatie kwartier, nvdr).  Kwestie van duidelijk te maken wat er de patient boven het hoofd hangt ….

Tijdens de behandeling mocht vader mee, daarvoor moesten we beiden een groen pak met bijhorend visnetje aantrekken, iets wat mijn dochter heel schattig maakte.  De foto’s van de vader bespaar ik u (maar u kan het zich vast levendig voorstellen!).

Voor het starten van de behandeling nam Myrte nog even de tijd om kennis te maken met de voltallige “crew”, door haar ervaringen uit te wisselen op het vlak van persoonlijke sierraden iets wat met zichtbaar veel interesse werd bekeken.

De behandeling zelf werd ongelooflijk professioneel aangepakt (in zoverre ik dat kan beoordelen natuurlijk): heel de tijd werd er met Myrte, die onder gedeeltelijke verdoving met lachgas werd gebracht, gepraat en gecommuniceerd, terwijl onverdroten werd verder gedaan.  ‘t Kind heeft verder geen “kick” gegeven en heeft het prikken, boren, kuisen, verlijmen en verharden als een volleerd patiënte doorstaan.

persoonlijke foto reportage
persoonlijke foto reportage
persoonlijke foto reportage
persoonlijke foto reportage
persoonlijke foto reportage
persoonlijke foto reportage
persoonlijke foto reportage
persoonlijke foto reportage

Ze werd dan ook beloond met een cadeautje, dat ze uit een grote bak met allemaal cadeautjes mocht kiezen.  ‘t Was amper te geloven dat ze voor het potlood koos …. waar ze dan ‘s avonds nog een tekening mee gemaakt heeft!

persoonlijke foto reportage
persoonlijke foto reportage

Na nog een lekkere wafel gekregen te hebben, alsook een flesje cola (efficiënte manier van klantenbinding als je het mij vraagt) gekregen te hebben, zat ze al snel voor een spelcomputer haar volledig uit te leven.

Over twee weken zitten we daar terug.  ‘k Hoop dat het dan even goed verloopt, maar aan de professionaliteit van de mensen daar zal het alvast niet liggen ….

persoonlijke foto reportage
persoonlijke foto reportage

 

Foto’s verwijderd op vraag van de kinderen – 31/05/2017  .  ‘t Heeft lang geduurd … 🙂

28 dagen in februari – dag 7

28 dagen in februari is een persoonlijk fotoproject, waarbij ik de alledaagse dingen des leven fotografeer, met de nadruk op mijn kinderen Johannes en Myrte, met behulp van om het even welk apparaat dat foto’s maakt ….

… met in dit geval een Nikon D3 met 50 mm f1.4 lens en een iPhone 4G.

Elke dag blijf ik me verbazen over de hoeveelheid energie die kinderen hebben.  Een hele dag moeten ze op school al zitten opletten, om ter hardst lopen, ruzie maken, liefjes vinden, vriendenboekjes volpennen, rondcrossen op de speelplaats en soms ook van en naar school fietsen, zodat een mens amper kan geloven dat tegen het uur dat de schoolbel hun dagelijkse portij vrijheid inluidt ze nog steeds keihard voor het leven gaan ….

Myrte maakte me daarbij attend op het feit dat, indien ik ook nog graag een dagje toevoeg aan mijn bestaan, ik best wel even alle kanten uitkijk voor ik oversteek.  Voor het geval ik dat niet zou doen, zou ons chefje mij wel even tegen houden.

Gelukkig zijn ze al op een leeftijd gekomen dat ze een aantal taken in het huishouden op hun kunnen nemen (onder lichte dwang), als daar zijn helpen de tafel te dekken. De ene weliswaar enthousiaster dan de andere.

Als de vermoeidheid dan toch een beetje toeslaat, dan vallen ze soms bijna al etend slapend in hun bord.

Maar de komst van het buurmeisje om ‘s avonds nog wat samen te spelen doet die vermoeidheid snel vergeten.

foto reportage
foto reportage

Als we dan tot slot nog een rustige activiteit verzinnen voor het slapen gaan, worden oogleden snel al wat zwaarder.  Die van de vader, welteverstaan!

 

Foto’s verwijderd op vraag van de kinderen – 31/05/2017  .  ‘t Heeft lang geduurd … 🙂

28 dagen in februari – dag 4

28 dagen in februari is een persoonlijk fotoproject, waarbij ik de alledaagse dingen des leven fotografeer, met de nadruk op mijn kinderen Johannes en Myrte, met behulp van om het even welk apparaat dat foto’s maakt ….

Vandaag was een facultatieve vrije dag voor de kinderen. Omdat ze niets liever doen dan ergens gaan logeren, brachten ze vorige nacht door bij mijn ouders en zag ik mijn bengels pas laat op de avond terug. Myrte was naar een verjaardagsfeestje geweest en toen ik ze om 19h ging ophalen had ze een kaarslichtje gemaakt.

Iphone reportage foto
Iphone reportage foto

Blijkbaar zouden die lichtjes heel efficiënt werken tegen heksen.  Het feit dat de glazen houder versierd was met verschillende kleuren die het licht van het kaarsje doorlaten, was daarbij essentieel. Heksen kunnen daar namelijk niet tegen, tegen dat veelzijdig gekleurd licht.  Moesten er toch heksen zijn die er tegen kunnen, dan moet je met z’n allen in een kringetje gaan staan, dat zou afdoend zijn.

We zijn dus nooit te oud om bij te leren.  Gelukkig heb ik nog nooit last gehad van heksen, maar moest het in de toekomst zover komen, dan weet ik wat ik moet doen.  In een kringetje gaan staan ….

Vrijdagavond is zo’n avond waarop je eens iets anders eet, of geen eten wil klaarmaken.  Daarom reden we naar frituur De Brug in Wijgmaal, alwaar het aanschuiven was voor een frietje.  Maar dat het gesmaakt heeft, bewijst Johannes als geen ander.

Iphone reportage foto
Iphone reportage foto
Iphone reportage foto
Iphone reportage foto

Johannes wist me trouwens tijdens het eten, langs zijn neus weg, piekfijn uit te leggen dat de H op de weerkaarten voor “Hoge Druk” stond en de L voor “Lage Druk”.

6 jaar, mensen, 6 jaar.

En opruimen doet Myrte al van toen ze nog baby was.

Morgen een feestje met minstens 6 extra kleuters in huis.  Frank de Boosere sprak van windstoten tot 85km/h, wel, ik verwacht die ook, maar dan IN huis …. wish me luck!

 

Foto’s verwijderd op vraag van de kinderen – 31/05/2017  .  ‘t Heeft lang geduurd … 🙂

28 dagen in februari – dag 3

28 dagen in februari is een persoonlijk fotoproject, waarbij ik de alledaagse dingen des leven fotografeer, met de nadruk op mijn kinderen Johannes en Myrte.

De ochtendroutine is een noodzakelijk kwaad.  Ouders zullen het heel goed herkennen, de balans tussen vriendelijk vragen voort te doen, je zelf klaarmaken, zien dat de kinderen alles mee naar school hebben, het nieuws op de radio meepikken, kinderen het huis uit krijgen, zelf iets eten en vooral je frustratie in bedwang houden als je merkt dat de bengels ergens ondertussen een stukje lego in mekaar knutselen, met een stuk fruit spelen, een sticker in een boekje willen plakken of dringend nog hun knuffel een dikke kus willen geven …. en dat terwijl de klok seconde per seconde voort tikt.

Wij wonen op zo’n 5km van de school van de kinderen, iets wat ik probeer elke dag met hun te fietsen, tenzij regen, sneeuw, ijzel of andere “el nino” gerelateerde weerfenomen (heb’t ge’m) dit onmogelijk maken.

Deze beelden van Johannes, gefotografeerd met mijn mobieltje en getoond in chronologische volgorde, geven een sfeerbeeld van een doordeweekse, “event-free” ochtend weer …. deze ochtend, 3 februari 2011.

 

Foto’s verwijderd op vraag van de kinderen – 31/05/2017  .  ‘t Heeft lang geduurd … 🙂