Portretfotografie: Luc Van de Ven voor OKRA

Voor OKRA magazine, het ledenblad van OKRA waarvoor ik met regelmaat al bijna 10 jaar lang voor fotografeer, portretteerde ik psychiater Luc Van de Ven.  De beelden werden gemaakt in het gloednieuwe psychiatrisch centrum op Gasthuisberg Leuven.

Het beeld werd gebruikt in een artikel over “de wortels in ons leven” en werd, zoals je hieronder kan zien, in het tijdschrift gebruikt.

Jurgen Doom
Luc Van de Ven

Ik kom wel op meer plaatsen waar je anders niet of nooit komt (en al zeker niet in een psychiatrisch centrum), maar Mr Van de Ven vertelde me toch iets interessants, namelijk dat ik niemand in beeld mocht brengen.  Op zich is dat niet nieuw voor me en repliceerde ik dat – moest er in de achtergrond toch iemand op staan – die persoon onherkenbaar en onscherp in beeld zou komen.  Tot zover niets nieuws, maar Mr Van de Van vond het belangrijk dat niemand extra in beeld kwam – herkenbaar of niet.  Het fotograferen van iemand in dit centrum, zelfs indien niet herkenbaar, zou tot problemen kunnen leiden.  Want zelfs al herken je de persoon niet dan nog kan het zijn dat een patiënt zich denkt te herkennen – zelfs als is het de patiënt niet maar wel een medewerker, bezoeker, onderhoudspersoneel of wat dan ook. Dat is iets dat absoluut moet vermeden worden.

Zoiets had ik nog nooit gehoord.  Uiteraard had ik hiervoor het grootste respect en zorgde ervoor dat niemand in beeld kwam. Voornamelijk bij onderstaand shot moest ik daarom goed opletten, omdat de glazen wand (als achtergrond) mensen zichtbaar zou kunnen maken.

Jurgen Doom
Portret Luc Van de Ven

Bij dergelijke opdrachten vind ik het belangrijk om mijn klant voldoende mogelijkheden te geven om in de layout van de publicatie het beeld in te voegen. Vandaar dat ik steeds horizontale en verticale beelden aanlever (zelfs als je weet dat ze enkel een horizontaal of enkel een verticaal beeld gaan gebruiken.  De reden is eenvoudig: lever je enkel horizontale beelden aan, dan kan je beeld niet als coverbeeld genomen worden. Lever je enkel verticale beelden aan, dan kan je geen “double spread” krijgen, zoals soms gebeurt).

 

Jurgen Doom
Portret Luc Van de Ven

Alle beelden zijn gemaakt met een Nikon D4, 85mm 1.4 en Nikon SB900 speedlight off-camera.  Dankzij het gebruik van flitslicht kan je de sfeer in een beeld veranderen en zo de klant diverse opties aanbieden, zelfs al heb je maar 2 of 3 setups of locaties gebruikt. Dat gebeurt vaak, omdat veel personen die gefotografeerd worden daar meestal niet om gevraagd hebben en geen zin hebben om op het beeld te staan.  Voor alle duidelijkheid, dat was niet het geval met Mr. Van de Ven, die me alle tijd gegeven heeft die ik nodig had.

Moest ik mogen kiezen welk beeld ik in het magazine zou gebruiken, zou het tussen volgende beelden gaan.  Mijn voorkeur is het onderste beeld, omdat de trap in de achtergrond daarin niet door het hoofd loopt, zoals in het eerste beeld.  Maar ik sta ook achter de keuze van de redactie om het verticaal beeld te gebruiken zoals het nu in het artikel staat.

Wat is jouw voorkeur?

Jurgen Doom
Portret Luc Van de Ven
Jurgen Doom
Portret Luc Van de Ven

Hellen van Meene – The years shall run like rabbits

“je wordt veel langer onthouden en aangesproken om werk dat niet goed was, dan om werk dat wel goed was”.

Hellen van Meene – Lezing voor studenten fotografie van Narafi en Sint Lukas, naar aanleiding van haar boek “The Years Shall Run Like Rabbits” (Ludion).

Hellen van Meene - The years shall run like rabbits
Hellen van Meene – The years shall run like rabbits

“Een olifant in een porseleinwinkel, een bruut”.  Zo omschrijft Hellen van Meene (1973) haar manier van werken en doen een paar keer tijdens haar lezing voor de studenten fotografie van de campussen Narafi en Sint Lukas van de Luca School of Arts.

 

Haar portretten daarentegen hebben niets van die omschrijving.  Gevoelig, subtiele kleuren, intiem, breekbaar.  Gefotografeerd met koud, zacht fluwelen, Noord-Europees winterlicht.

 

Al 20 jaar lang maakt Hellen portretten.  Niet van modellen. Niet van “mooie” mensen, zoals ze het het omschrijft. “Maar van mensen die haar aandacht op straat trekken”.

“Al mijn modellen zijn van straat geplukt”. De straten van Alkmaar, vanwaar ze komt.  “Zo leg ik mijn verzameling van portretten aan.  Ik geef ze wat licht aan probeer iets aan het portret toe te voegen”.

 

Hellen kiest hoofdzakelijk – bijna uitsluitend – voor jonge mensen. Tieners. Adolescenten.  “Omdat ze als model nog maakbaar zijn.  Je kan nog zoveel variaties in hun steken, zodat er meerdere betekenissen aan kunnen verbonden worden.  Dat kan je niet met oudere mensen.  Die zijn eerder “saai” en hebben een leven geleefd. Daar kan je dus weinig mee doen. Met jonge mensen kan je nog alle kanten op.  Dat heb ik nodig, die ruimte in mijn werk.”

 

Ter illustratie laat ze een beeld van een meisje zien. Jong gezichtje, grote krullenbos. Het lichaam gedrapeerd in een ouderwets kleed.  Koud tegenlicht.  Uitdrukkingsloos. Handen over mekaar, zoals oudere mensen doen wanneer ze tegen jongere kinderen praten.  “Net een omatje”, legt ze uit.  Maar het is amper een tienermeid.

 

Onvolmaaktheden, imperfecties. Je vindt ze terug in haar beelden.  “Maar ze storen me niet”, verduidelijkt Hellen. “Integendeel.  Okselhaar, een draadje aan een stukje lingerie dat los hangt, dat hoort er bij.  Ik laat dat staan, want het hoeft niet perfect te zijn”.

 

Zo kiest ze ook nog steeds voor analoge fotografie. Na 20 jaar houdt ze nog altijd van de spanning van het sturen van de filmrolletjes naar het labo.  “Wanneer je ze terug krijgt, beleef je de shoot opnieuw, beleef je de beelden opnieuw.  Maar er is tijd kunnen overgaan”.

 

Die tijd heeft ze ook nodig bij het maken van beelden.  “12 frames zitten er op een rolletje. Dat dwingt me om niet lui te worden en hard te werken.  De spanning van niet te weten of ik het beeld heb, dwingt me om goed te kijken, me te concentreren.  En bovendien heeft het analoge iets schilderachtig, waar ik wel van hou”.  Het past bij haar beelden.

 

Na al die jaren houdt ze nog steeds van portretfotografie en zoekt ze nog steeds naar gezichten “die niet in de collectie” zitten.   Daar gaat ze dan achteraan.  “Alles moet wijken voor de fotografie”.  Zelfs haar angst voor “honden”.  Honden, die ze nu als modellen gebruikt om portretten van te maken. Al dan niet in combinatie met kinderen.  “Niet dat ik mooie foto’s van honden wil maken. Nee, ik wil brute foto’s”.  Maar steeds met dat schilderachtige, subtiele, koude licht slaagt ze erin om sterke, aparte, interessante portretten van honden te creëren.

“Het is een fantastisch spel om als roofdier met het model te werken.  Om ze te laten doen wat ik wil dat de modellen doen.  Kinderen zullen daar altijd een onderdeel van blijven. Maar ook kinderen en honden samen op de foto”.

 

De samenwerking met de galerij, waar ze jaren voor werkte, is daardoor gestopt.  Ze paste niet meer in het plaatje dat ze met haar voorhadden.  Maar Hellen houdt van controle. Controle van haar werk. Controle over haar werk.  “Ik laat maar sporadisch nieuw werk zien”, zegt ze.  “Je zal het nooit op Facebook vinden.  Mijn werk hang ik eerst thuis op. Er moet tijd overgaan voor ik vind dat ik er mee naar buiten kan komen. Het zijn mijn babies”.

 

Die controle trekt ze door in de grootte van haar prints.  Zo worden portretten geprint op 29cm hoogte (ongeveer, maar niet helemaal een A4).  “Hierdoor dwing ik de kijker heel dicht bij mijn portretten te komen.  Heel intiem. En zo zit er niemand, hijgend en zwetend, over je schouder mee te kijken. Moest ik het groter printen, dan kan dat wel. En dat wil ik niet”.

 

Enkel voor de beelden met de honden werd het formaat aangepast. “Dat moest op 70/70cm geprint worden. Hierdoor worden het haast iconen”.

 

Zelf doet ze weinig werk “in opdracht”.  Af en toe wel editoriaal werk.  Daar wordt ze uitgedaagd om wat buiten haar eigen werk te treden, maar nog steeds de touwtjes strak in handen te houden en haar eigen stijl door te drukken. “Dat is belangrijk”, zegt ze, “want je wordt veel langer onthouden en aangesproken om werk dat niet goed was, dan om werk dat wel goed was.  Daar moet je dus goed mee oppassen.  Ik neem dus niet zomaar om het even wat aan”.

 

Waarom staat Hellen nog elke dag op om nieuw werk te maken?

“Wel, alles is al gemaakt: kinderen, gebouwen, honden, bloemen, auto’s, … Maar nog nooit door mij! Dus ik sta ’s ochtends op om nieuw werk te maken, waardoor ik iets ontdek en ik een nieuwe bestemming krijg.  Je kan je niet helemaal afsluiten van iedereen, maar het is wel fijn om je gewoon te focussen op de dingen die je leuk vindt.

Portretfotografie – bedrijfsportret & industrieel portret.

De wereld is klein.  Eén mailtje van een reclamebureau uit Zweden volstaat om je naar de andere kant van het land te sturen om er een bedrijfsportret en industrieel portret te gaan maken.

Wanneer je fotografeert in opdracht, dan is het altijd een uitdaging om je in het hoofd van je opdrachtgever te bewegen.  Welk soort portret willen ze. Een standaard, braaf beeld. Een meer uitdagende foto.  Of iets helemaal anders dan wat je zou verwachten.

In principe praat je dit door alvorens je op pad te begeven. Vaak krijg je dan een pdf toegestuurd van vorige, gelijkaardige publicaties. Dat geeft je een idee van wat er vooraf al gedaan is.

Maar dikwijls is de vrijheid ook heel groot. Je mag als fotograaf vaak je creativiteit aanspreken om een sprekend portret te maken. Vaak is de limiterende factor de geportretteerde zelf. Niet zo verwonderlijk, want zij zijn het niet gewoon om voor een foto te moeten poseren, wetende dat het in een publicatie verschijnt.

In dit geval ging het om een bedrijfspublicatie. Met een portret van een nieuwe werknemer. Al de 55 gepasseerd, en toch nog van richting veranden, van job veranderen. Straf!

Ik leverde het agentschap diverse foto’s aan, waaruit ze uiteindelijk 1 beeld gekozen hebben. Zoals zo vaak gebeurt kiest de opdrachtgever voor andere foto’s dan de foto’s die ik zou kiezen voor de publicatie. Maar klant is koning, en uiteraard kan ik me wel vinden in hun keuze. Al had ik het andere beeld toch liever zijn verschijnen.

Portret, industrieel portret, bedrijfsportret
Portret, bedrijfsportret, industrieel portret
portret
portret

Portret van een jonge danseres

Een jonge danser. Zo noem ik haar.  Met alle respect.

Dansen, het is iets wat iedereen kan.  In theorie althans. Wat met je lichaam wat bewegen, op het ritme van de muziek (of uit de maat, zoals velen wel durven doen), dat kunnen de meesten onder ons wel.

Dat je je daarbij figuurlijk (en voor een stuk ook letterlijk) bloot geeft, is niet velen gegeven. Dansen is een prachtige vorm van expressie.  En tevens heb je er veel kracht, energie en doorzettingsvermogen voor nodig. Want zoals Shauni danst, dans je niet zomaar.  Daar heeft ze jaren voor geoefend – elke week opnieuw.  Het danseresje uit mijn straat, noemde ik ze al wel eens gekscherend.  Maar steeds met respect.

‘t Is inderdaad niet iets dat ik goed kan. Mijn grote gestalte heeft daar waarschijnlijk iets mee te maken. En het feit dat ik het nooit geleerd heb.  Mijn talenten liggen volgens mij op een ander vlak.

Maar net zoals voor muziekanten heb ik voor dansers (en alle mensen die op een podium in “ding” doen) een grenzeloos respect. Het is fantastisch om te zien dat er mensen zijn, zoals Shauni, die voor hun passie gaan. Die geloven dat ze kunnen doen wat ze echt graag doen.

Want hoeveel mensen zeggen niet dat hun droom niet iets is dat ze professioneel kunnen doen. Hoeveel mensen denken dat hun hobby nooit hun beroep kan worden. Hoeveel mensen gaan tegen hun zin gaan werken en ontplooien niet het talent dat ze hebben. Uit schrik om niet “aan de bak” te komen. Uit schrik om er niet van te kunnen leven.

Daarom zijn er mensen zoals Shauni. Mensen die gewoon hun hart volgen. In hunzelf geloven. En keihard doen waar ze zich goed bij voelen.

Respect.

Portret, danseres
portret, danseres
portret, danseres
portret, danseres

Portretfotografie

Portretten maken van mensen heeft me altijd geboeid.  En zeker wanneer het portretten zijn  van mensen die dingen doen die ik niet goed kan.

In mijn studententijd heb ik een paar keer vakantiewerk gedaan in een bouwbedrijf.  Beton mixen, zware zakken aandragen, drilboor hanteren, isolatie plaatsen, muren afbreken … ik heb het allemaal gedaan.  En met een geweldige tegenzin.  Maar als vakantiewerk betaalde het best OK, dus we deden dat maar.

Later, toen ik als master in de exacte wetenschappen in de bouwnijverheid tewerkgesteld was, heeft het werk in de bouwnijverheid me nooit 100% voldoening gegeven.  Mijn hart lag namelijk bij de fotografie.

Gek genoeg is het in het leven zo dat je heel hard kan weglopen van iets, maar dat je je nooit helemaal kunt verstoppen.  Want jaren na de omscholing tot fotograaf heb ik best wel wat klanten in de sector van de bouwnijverheid.  Omdat ik er echter vanuit een heel andere hoek in kom, is het echter fantastisch om daar nu weer in terug te komen.

Terwijl ik voor Group Suerickx gevelschilderwerken aan het fotograferen was, heb ik de tijd genomen om van één van de werknemers een portret te maken.  De tijd was te kort om uitgebreid met de man te praten (hij was namelijk aan het werk).

Maar ik vraag me vaak af of de mensen die ik portretten hun werk graag doen.  En zouden ze niet liever een ander werk doen?  En zo ja, welk werk. En waarom doen ze dat dan niet?

Niet dat er geen mensen zijn die met veel plezier op een werf staan, hetzij als arbeider, hetzij als leidinggevende.  Maar puur de vraag of je graag doet wat je aan het doen bent, dat intrigeert me.

Hierbij het portret van één van de arbeiders op de werf.  Ik heb geen idee of hij het echt graag doet.  Maar hij deed het wel heel goed, zowel zijn werk als arbeider als zijn rol als model ….

Het beeld werd gemaakt met een Nikon D4, iso100, 85mm, f/1.8, 1/2500sec.  Er werden 3 Nikon SB900’s gebruikt, waarvan 1 door een paraplu.

 

Portretfotografie, portretfotograaf, arbeider
Arbeider, portret

Portret

Een tijd terug werd ik gevraagd om een portret te maken van Shauni.  We kennen elkaar al lang, Shauni en ik.  Ze was jarenlang mijn buurmeisje.  Een immer dansende tiener, die in de zomer op straat voor haar huis stond te dansen.  Of die keren, ook al weer een hele tijd terug, wanneer ze model stond tijdens de workshops flitsfotografie die ik samen met Piet Van den Eynde gaf.

Toen ze me vroeg om een portret te maken voor haar dans CV, wou ik dat doen. Op 1 voorwaarde: dat het mocht zijn zoals ik het zou willen.  Iets scherp, maar tegelijk breekbaar.  Eigenwijs en gefocust.  En klaar voor het leven.

portret
portret

 

 

Acco – Campagne boekenbeurs

Acco vroeg me om hun campagne voor de boekenbeurs te fotograferen.  De bedoeling was om een beeld te maken waarbij een man een vrouw probeert het hof te maken, maar waar de vrouw veel meer geïnteresseerd is in haar oude liefde – het boek.

Boeken, de passie van Acco …!

Setting was een pittoresk café in de buurt van Leuven, dat helemaal in retrostijl ingekleed is.  Een geweldige locatie!

De hoofdrolspelers hadden zich ook goed voorbereid en trokken de gepaste kledij aan.

Het resultaat is hieronder te bezichtigen of op de site van Acco.  Mooie campagne als je het mij vraagt.

 

Uitnodiging-boekenbeurs-V2-650px-300dpi

 

Beeld-UitnBB-2560px720px

Klant: Acco – Griet Verhoeyen

Vormgeving: Acco

Fotografie: www.jurgendoom.be

 


 

Glaskunst

Kunstenaars, artiesten, auteurs, creatievelingen ….  Het zijn doorgaans interessante en fantastische mensen.  Het zijn personen met een missie, een visie, een gedrevenheid …

Zo ook de Belgisch-Schotse glaskunstenares Inge Paneels van de glasstudio Idagos.  Met als uitvalsbasis een onooglijk klein dorpje in de “Scottisch borders” werkt Inge daar aan haar projecten.

Een van die projecten was het “Mercatorproject” dat in 2014 in Sint Niklaas tentoongesteld werd.  Naar aanleiding daarvan moesten de kunstwerken eerst gefotografeerd worden.  Een verslagje daarvan kon je reeds hier lezen.

Tijdens het maken van die foto’s hebben we er gelijk een aantal gemaakt van Inge zelf.  En dat ging gepaard met een heel eigen visie van de kunstenares op hoe ze zichzelf geportretteerd wil zien.

Een portret van een glaskunstaneres, door het oog van de fotograaf, naar het oog van de kunst ….

portret, Inge Paneels, Glaskunst
Inge Paneels, glaskunstenares, stichter en eigenares van Idagos glasstudio.

Portretfotografie

Al heel het jaar 2014 loop ik rond met de intentie om meer vrij werk te doen.  Voornamelijk in portretfotografie.

Even heb ik met het idee gespeeld om zelfs elke week een portret te posten.  Het zou moeten vrij werk zijn en geen betaalde (commerciële) opdracht.

Maar door omstandigheden is het daartoe nog niet gekomen.  Weg goede voornemens …. ? Ik dacht het niet!

Gisteren was ik alleen thuis met de dochter van 10. Nog 2 maanden en ze wordt 11.  Ze worden zo snel groot, meneer …! Jawel, ze worden snel groot.  Gisteren lag ze nog op je schoot uit het flesje te drinken, morgen krijgt ze een flesje drank aangeboden van een of andere knapperd die haar wil schaken.  Zo vlug gaat het allemaal.

Uit de  reeks portretten heb ik  uiteindelijk dit beeld geselecteerd ….

Portrait of a young girl

 

 

 

 

Vaarwel

Definitief afscheid nemen valt altijd zwaar. Het went nooit.  Ook al zie je het van ver aankomen.

Eenvoudigweg afscheid nemen van een persoon waar je als kind naar opkeek, waar je bewondering voor had en die je heel graag zag, krijg je in je leven niet geleerd.

Afscheid nemen van de laatste persoon van een hele generatie, is bovendien definitief een bladzijde omslaan – ja, zelfs een boek toe doen.

Een boek, dat vol staat van verhalen waar wij, verwend als we tegenwoordig zijn, niet eens half van kunnen inschatten wat het met een mens doet.

Want wie, van onze generatie, kan zich inbeelden wat het doet om op je 14de verjaardag van school geplukt te worden om voortaan in weer en wind, zomer en winter, dag en nacht, op een dobberende vissersloep ergens voor de kust van Ijsland vis te moeten gaan vangen?  En op een haar na stormen te overleven?  Vele malen door het oog van de naald te kruipen tijdens bombardementen op zee in de periode 40-45.  Een beter leven te gaan zoeken aan de andere kant van de wereld, om 4 jaar later terug te komen – met dezelfde koffers die 4 jaar daarvoor nog vol dromen zaten, maar dan uitpuilden van de desillusies. Maar ook levenswijsheid.  Ondertussen 5 kinderen grootbrengend.  Een zelfstandige zaak starten. En mislukken.  Weer gaan vissen.  En om later als kapitein van een opleidingsschip te gaan werken.  Elke dag op zee.  Overleverd aan de natuur.

Op latere leeftijd heeft zijn lichaam – dat niets anders gedaan had dan te werken, werken en werken – nog een paar ernstige en levensbedreigende gezondheidsproblemen  overwonnen.

En dat is maar het topje van de ijsberg …

Al die beproevingen, die deel uitmaken van het leven, leidden ertoe dat het lichaam en geest moe waren. De laatste paar jaar werd het moeilijk. Heel moeilijk.  In zijn hoofd, in zijn hart.  En voor iedereen rond hem.

Maar als we die laatste paar jaar vergeten, dan krijgt hij in ons hart zeker zijn plaatsje in de eregalerij van gemiste personen.

Of om het met een vissersterm te zeggen:

Vaar wel.

Portret
Portret, obituary